قسمت اول :

برای آدولف هیتلر ۲۹ ساله و تازه از ارتش مرخص شده ، زمان  صلح  وحشتناک

به نظر می رسید.ارتش خانه او بود و تنها جایی که موفقیت کسب کرده بود. تقاضا

کرد سرباز بماند و پُست نگهبان زندان در اردوگاهی در ۹۶ کیلومتری مونیخ  به او

داده شد. وظیفه اش این بود که مراقب اُسرای روسی و بریتانیایی تا زمان آزادیشان

باشد . گرچه این پست ملال آور بود،اما دست کم به طور موقت شغل،غذا و سرپناه

داشت . دوره این شغل  که به سر رسید هیتلر به مونیخ برگشت و از آنچه دید تکان

خورد . انقلابیون با بازوبندها و نشان های سرخ در همه جا حضور داشتند . آن ها

کنترل بانک ها ، هتل ها ، و دیگر اماکن عمومی را به دست گرفته بودند . هیتلر از

آن ها نفرت داشت و بعدها در زندگی نامه اش آنها را تبهکاران حقیر ونکبتی خطاب

می کرد . به عقیده او ، آ نها مسئول گرفتاری آلمان بودند . از نظر هیتلر آ نها بودند

که باید تقاص پس می دادند .

در پائیز ۱۹۱۹  فرصت برایش پیش آمد . مافوق هایش که  می دانستند دیدگاه های

دست راستی و ضد کمونیستی او با ارتش هماهنگ است،ماًموریت چالش انگیزتری

را به او واگذار کردند. ازاو یک مامور مخفی ساختند که افراد یا گروه هایی را که

احتمال می رفت  برای ارتش  یا جمهوری  نوپای وایمار خطری به شمار روند از

نزدیک زیر نظر بگیرد .

هیتلرازاین ماموریت خوشش می آمد ، گزارش های روزانه می نوشت ، وهر وقت

احساس می کرد کسی  به  هر نحوی مخالف حکومت است به  مافوق هایش اطلاع

می داد . پاداش اضافی این شغل آموزش ویژه در دانشگاه مونیخ بود .او که ازمدتها

پیش به خاطر ناکامی در ورود به کالج تلخکام بود ، سر انجام  در کلاس های فلسفه

سیاسی حضور می یافت ، با این هدف که به آلمان محبوبش کمک کند .

وقتی آموزش هیتلر کامل شد ، از او خواسته شد باز هم برخی گروه های سیاسی را

زیر نظر بگیرد تا ببیند آیا بالقوه مُضر هستند یا نه . نخستین گروهی  که او زیر نظر

گرفت گروه کوچکی بود که خود را (( حرب کارگران آلمان )) می خواند .

                                                          ادامه دارد .........

                                                    نوشته شده = فاشیسم آریایی

منبع :

مطالب فوق بر گرفته از کتاب امپراتوری هیتلر نوشته گیل بی . استوارت و ترجمه

مهدی حقیقت خواه  می باشد .